1910’da Fransa, tren istasyonlarında öpüşmeyi gecikmeleri önlemek için yasakladı. Bu kuralın nedenini, uygulanışını ve günümüzdeki öpüşme alanlarını öğrenin.
Eğer birini istasyonda uğurladıysanız, vedalaşmanın ne kadar zor olduğunu bilirsiniz. Böyle anlarda her saniye kıymetlidir. Ama 1910'da Fransa, bu romantik ritüelin işleri aksattığına karar verdi: peronlardaki öpüşmeler kalkışları geciktiriyordu. Dakikaların değerinin ağır bastığı demiryolu düzeninde küçük sapmalar bile önem taşıyordu. İşte o dönemin en tuhaf kurallarından biri böyle ortaya çıktı — tren istasyonlarında öpüşme yasağı.
Yirminci yüzyılın başı demiryolu seyahatinin yükseliş dönemiydi. Trenler giderek daha çok rağbet görürken, katı tarifeler hayatiydi. Peronlardaki duygusal vedalaşmalar ise gerçek bir baş ağrısına dönüştü. Makinistler, insani bir sempatiyle, çiftlerin sahnesi bitene kadar beklemeyi seçiyordu. Sonuç tahmin edilebilirdi: kalkışlar sarkıyor, diğer yolcuların sabrı taşabiliyordu.
Bu tabloya çare olarak Fransız yetkililer radikal bir adım attı: peronlarda öpüşmeyi yasakladı. Amaç basitti — düzeni korumak ve tarife bütünlüğünü sağlamak.
Yasağın nasıl uygulandığına dair ince ayrıntılar bize ulaşmadı. Bilinenler, bunun esasen önleyici bir hamle olduğuna işaret ediyor: sırf ihlal peşinde koşan özel bir istasyon polisinin platformları arşınlaması pek olası değildi. Daha makul olan, yasağın kamu düzeninin önce geldiğini ilan eden bir işaret işlevi görmesiydi; sert denetimden çok ton belirleyen bir jest.
Zamanla, teknoloji yenilendikçe ve toplumsal normlar değiştikçe, bu düzenleme hafızadan silindi. Bugün nadiren anılıyor ve görünen o ki artık uygulanmıyor. Gündelik davranışları düzenleme girişiminin tuhaf bir tarihsel izine dönüştü.
Yine de istasyondaki romantizm kaybolmadı. Fransa’daki bazı istasyonlar, çiftlerin acele etmeden vedalaşabileceği “öpüşme alanları” diye anılan özel noktalar oluşturdu. Böylece tarife disiplinini koruma ihtiyacıyla duyguları ifade etme gereksinimi arasında makul bir denge kurulmuş oldu.
.jpg){kind=link}