Ko Lipe’de arabasız yaşam: ulaşım seçenekleri, ritim ve pratikler

Dünyada tamamıyla arabasız yer neredeyse yok denecek kadar az. Onlardan biri, Tayland’ın güneyindeki minicik Ko Lipe adası. Burada trafik, korna sesi, benzin kokusu—hatta otomobiller için yapılmış yollar bile yok. Karşılığında deniz, güneş, sessizlik ve bambaşka bir ritimde akıp giden bir hayat var.

Küçük ada, büyük konfor

Ko Lipe gerçekten çok küçük. Bir baştan öbür uca 30–40 dakikada yürünebiliyor; bu da arabaları gereksiz kılıyor. Herkes yaya hareket ediyor—yerliler de misafirler de bundan şikayetçi değil. Hatta ada cazibesinin bir parçası bu: acele yok, dalga sesinin eşlik ettiği ağır aksak bir yürüyüş yeter.

Ulaşım nasıl sağlanıyor?

Varsayılan seçenek yürümek. Her şey yakın—plajlar, kafeler, oteller. Yürümek istemezseniz ya da çantalarınız varsa, moto-taksi devreye giriyor: arkaya takılan bir römorku olan bir scooter; iki yolcuyu rahatça alıyor.

Bisiklet kiralayanlar da var ama sıcak çoğunu vazgeçiriyor. Başka bir koya ya da komşu adaya gitmek mi gerekiyor? Uzun kuyruklu tekneyle hemen geçiliyor—suyun üstünde pratik ve hızlı bir yol.

Arabaların olmadığı sokaklar

Ana cadde Walking Street olarak anılıyor ve adının hakkını veriyor. Elinizde dondurmayla oyalanmaya, hediyeliklere bakınmaya, kafelerde oyalanmaya uygun. Ne araba var ne uğultu—yalnızca insanlar ve akşamın o sıcak ışıltısı.

Bu neyi değiştiriyor?

Ko Lipe’ye adım atar atmaz nefesin derinleştiğini, zihnin gevşediğini fark eden çok. Araç olmayınca hava daha temiz, korna sesi yok ve sıradan bir gün bile daha dingin bir ritme oturuyor.

Yerliler bu tempoyu yıl boyu sürdürüyor. Teslimatlar tekneyle ve motorlu taşıma arabalarıyla geliyor. Bu yüzden bazı ürünler biraz daha pahalı olabiliyor; ada yaşamının bedeli olarak kabulleniliyor.

Her şey kusursuz mu?

Elbette, arabasız yaşamın sadece artıları yok. Ciddi durumlarda sirenlerle gelen dört tekerlekli bir ambulans bulunmuyor—tıbbi yardım denizden geliyor. Yağışlı mevsimde adaya gidip gelmek de zaman zaman güçleşiyor.

Bu yaşam tarzı bize de uyar mı?

Ko Lipe, arabasız bir yerin nasıl olabileceğini gösteriyor. Her ortam için uygun olmayacağı açık. Ama fikrin kendisi—daha çok yürümek, sessizliği aramak—büyük şehirlere bile tercüme edilebilir. Daha fazla yaya yolu, turistik bölgelerde daha az araç, su yollarının daha etkin kullanımı: hepsi erişilebilir hedefler. Ko Lipe’de kimse direksiyon başına geçmiyor. Ve burada yakalanan ruh haline bakılırsa, kimsenin arabaları pek aradığı da yok.