Prag’daki Dans Eden Ev: tarihçesi, mimarisi ve içinde ne var

Prag’ın tam kalbinde, yıpranmış cepheler ile parke taşlı sokakların arasında, çevresiyle uyum sağlamakta ısrar etmeyen bir yapı yükseliyor: Dans Eden Ev. Çarpıcı biçimde modern; sanki her an bir valsin içine dönüverecek gibi. Cam kıvrımlarının ardında ise, kentin dönüşüm yolculuğu olmadan eksik kalacak bir hikâye gizli.

Nasıl başladı

Bir zamanlar bu noktada eski bir ev vardı. 1945’teki bir bombardımanda yıkıldı ve arsa yıllarca boş kaldı. Ancak 1986’da, ileride Çek Cumhuriyeti’nin cumhurbaşkanı olacak Václav Havel, burada yeni ve ilham verici bir yapı fikrini ortaya attı. Kentin kültürel hayatına eklemlenecek bir mekân tasavvur ediyordu.

Proje iki mimara verildi: Çek asıllı Vlado Milunić ile dünyaca tanınan Amerikalı Frank Gehry. Birlikte, Prag’ın o güne dek görmediği türden bir yapı tasarladılar.

Neden “dans ediyor”

Yapı iki kuleden oluşuyor. Biri ince, camla kaplı ve hareket hâlindeymiş gibi; diğeri daha dik ve sağlam. İnsanlar kısa sürede bu ikisine Fred ve Ginger adlarını yakıştırdı; esin kaynağı Fred Astaire ile Ginger Rogers. Çatıda ise, kimi saç tutamını kimi taç formunu çağrıştıran metal bir strüktür yer alıyor; adına Medusa deniyor.

Ev, her biri benzersiz biçimde şekillendirilmiş 99 beton panelden inşa edildi. Mimarların hedefi, yalnızca yerde sabit duran değil; hareket eden, nefes alan ve çevresindeki kentle sohbet eden bir yapı ortaya koymaktı.

İçeride ne var?

Dans Eden Ev’in içinde ofisler, bir kafe, bir galeri ve Dancing House Hotel bulunuyor. En üstteki Ginger & Fred restoranı, Vltava Nehri ve Prag Kalesi’ne doğru geniş manzaralar açıyor. İç mekânlar aydınlık, şık ve net biçimde çağdaş.

Herkes memnun değildi

Yapı 1996’da açıldığında tepkiler karışıktı. Tarihî merkezde bu kadar cüretkâr bir ifadeye pek çok sakin hazır değildi. Zamanla ise Prag’ın simgesel duraklarından birine dönüştü. 1997’de Yılın Binası seçildi; daha sonra hatıra parasında da yer aldı.

Neden önemli

Dans Eden Ev, ülkenin değişimini işaretleyen bir sınır taşı gibi duruyor. Mesele yalnızca mimari değil; cesaret, ivme ve eski bir kentin yeniyi kucaklama kararı. Yakından bakıldığında, o ince salınım bir meydan okuma değil, daha çok bir sohbet hissi veriyor. Belki de çevresini taklit etmediği için dikkatinizi çekiyor—ve bırakmıyor.